Na 45 jaar terug, weer tevreden
Het eerste restaurant dat ik in 1965 als kersverse student bezocht en waar ik mijn eerste glas bier ooit dronk, was Tong Ah. Van het eten herinner ik me niet veel, van het bier des te meer.
Tong Ah bestaat nog steeds, maar heet nu Mr. Tong’s, want de huidige eigenaar probeert zijn zaak op te stoten in de vaart der volkeren, vooral degenen die als toeristen voorbijbanjeren, want dit hoort bij het Leidseplein.
Niettemin hebben de horeca-uitbaters hier het niet makkelijk. Ik kijk in de Korte Leidsedwarsstraat uit op twee gesloten, bijkans dichtgetimmerde horecagelegenheden, om nog maar te zwijgen van de gigantische stapel afval die zich ophoopt.
Je krijgt een beetje het gevoel dat je in een krottenwijk in de derde wereld bent beland. Als ik een toerist was, had ik allang de benen genomen.
Nu zitten we binnen bij Mr. Tong’s, een klassiek ingerichte Chin-Ind met veel zwart en rood, rode lampionnen, bejaarde, maar comfortabele stoelen, placemats op tafel en papieren servetjes (die gelukkig wel worden vervangen), matige moderne kunst aan de muur en muziek die nog verdraagbaar is over de speakers. Er zijn twee ruimtes; we zitten in de achterste, waar zich ook een grote bar bevindt.
De bediening is in ieder geval vlot en correct; ook wat dat betreft is dit een zaak van de oude stempel.
De kaart is uitgebreid, maar zonder nummers: dim sums, soepen (6!), gevogelte, rundvlees, varken en lam, vis en kreeft, vegetarisch en dan zijn er speciale menu’s (steeds voor minimaal twee personen) waarmee je een groter aantal gerechten kunt proeven dan wanneer je à la carte eet; dat is meer iets voor grote gezelschappen.
Overigens zijn er ook drie verschillende rijsttafels te bestellen; ik laat me vertellen dat ze daarvoor een kok uit Indonesië hebben. Ik ben vooral nieuwsgierig naar hun rendang. Daar moet ik toch maar eens op terugkomen. Je weet maar nooit. Mr. Tong’s heeft immers ook een aardige Japanse zaak, doorlopend naar de Leidsekruisstraat.
Emperor’s Special
We kiezen voor het grootste Chinese menu, de Emperor’s Special (à €34,-), dat ook een ondertitel heeft (menu’s hebben dat tegenwoordig): een culinaire reis achter de muren van de verboden stad in Peking. Dat belooft wat: keizerlijke gerechten.
We krijgen eerst wat tegenwoordig de specialiteit van deze zaak is: crispy duck. Ik noem het pekingeend: vliesdunne pannenkoekjes waarop je een lepel hoisinsaus smeert en verder wat sprieten bosui, lucifertjes komkommer en de in dunne reepjes gesneden kruidige geroosterde eend. Op de à la cartekaart staat dat voor €12,50. Een royale hoeveelheid, niet verrassend, maar wel aangenaam.
Dan komt de soep van zoete maïs met krab (€5,50) - met veel echte krab; helaas overheerst de zoete smaak van de maïs wat, maar verder goede soep.
En dan de rest van het geweld: grote garnalen met seizoensgroenten in een vogelnestje, een van deeg gebakken kom: buitengewoon smakelijk, hoewel niet heel uitgesproken.
Gietijzeren tipan
Eén van de technieken die ze hier toepassen is die met de tipan, een platte gietijzeren schaal die in de oven gloeiend heet wordt gestookt en waarin in dit geval rundvlees met zwartebonensaus sputterend en stoom blazend wordt geserveerd, met mooi gesmoorde ui en buitengewoon mals en smakelijk vlees, qua hoeveelheid overdadig te noemen. Wat overblijft neem ik mee naar huis en daar eet ik zowaar nog twee dagen van.
Verder is er een schaal met geroerbakte Chinese groente (oké) en een halve uitgeholde ananas met daarin een rijk aangemaakte gebakken rijst met onder andere verse ananas. Alles royaal genoeg om
nog meer ‘doggy bags’ mee naar huis te nemen.
Dan is er al bijna geen plek meer voor het dessert: twee bollen ijs, één vanille, één chocolade, met een stuk gebakken banaan.
De koffie of thee met bonbon laten we aan ons voorbij gaan; we worden zo depressief van het uitzicht op die dichtgetimmerde gelegenheden en de berg vuilnis, dat we niet weten hoe snel we weg kunnen komen. Daar kan die brave Mr. Tong natuurlijk niets aan doen. Ze doen hun best. Zo kregen we het Hoegaarden witbier vlekkeloos geserveerd met een schijfje citroen erin – wat van mij niet hoeft – zodat we nogmaals kunnen vaststellen dat er bijna geen betere begeleiding is van een Chinees maal. En het bier smaakt me minstens even goed als 45 jaar geleden.
En ik moet zeggen dat de prijzen me aardig meevallen.
